May 1, 2012

நான்காம் வேற்றுமைத்தொகை - தமிழ் கூற்று

நிறைவில்லாமை

மறந்து விட்டவையும், தொலைந்து விட்டவையும் சிறுபான்மையாய் இருக்கும்போது கவிஞனின் உள்ளமும் நிறைவில்லாமல் தேற்றிக் கொள்கிறது.

காவிரி ஆறும் கைக்குத்தல் அரிசியும் மறந்து போகுமா?
தாவணிப் பெண்களும் தூதுவிடும் கண்களும் தொலைந்து போகுமா?...

வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் தலைவனுக்குத் தமிழ்நாட்டின் ஏக்கங்கள் எனச் சொன்னாலும், சொல்லப்பட்டவை சிறுபான்மை நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவை.

'முழுதும் ஆளப் பிறந்தவன்; தனக்கு மீறிய சக்தி இல்லை; தான் எண்ணுவதே நடக்க வேண்டும்'. இப்படிப்பட்ட தன்னம்பிக்கை போய்விட்ட காலம். 'கடைசிச் சொட்டுக் குருதி உள்ளவரை போராடுவேன்; கடைசி மாத்திரை நேரம் வரை முயற்சியைக் கைவிட மாட்டேன்' என்ற நிலைக்கு ஆளாக வேண்டியிருக்கும் அளவுக்குக் காலம் மாறிவிட்டது.


இசைநன்று - ஔவை கூற்று

இது பற்றிப் பாயும் பாமாலை
செவிச் சேர்த்து செல்லும் காதலை
தீண்டும் நெஞ்சில் சாரலை
தீண்டாதோ மின்னலை
தேடும் தென்றலை

இயைபுத்தொடையத் தேடும் முயற்சியில் இயைபு மறந்துபோய், போதும் இது இக்காலத்திற்கு என்றாகிவிடும் நிலை.


மறைதமிழ் - வினைத்தொகை

முன்னமே வடமொழிக்கலப்பால் எது தமிழ், எது வடமொழி என்று பிரித்தறிய இயலாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டோம். வடமொழி கலந்த தமிழில் பேசுவதும், பாடுவதும் பெருமையாக எண்ணப்பட்ட காலங்களும் உண்டு. (இவ்வரிகளில் கூட தமிழ்ச்சொற்கள் எத்தனையோ? தமிழுக்கு மட்டுமே தெரியும்).

ப்ரபுட தேவ மாராஜர் உளமு மாட வாழ்தேவர் பெருமாளே!

என்ற அருணகிரியார் காலமாயினும் சரி,

வதனமே சந்திர பிம்பமோ? மலர்ந்த சரோஜமோ?
மாறன் அம்போ? நீள் விழியோ? மதுர கானமோ?

என்ற எம்.கே.தியாகராஜ பாகவதர் காலமாயினும் சரி.

இப்போது இன்னும் ஒருபடி மேலேறி, தமிங்கிலம் (தங்லிஷ்) என்னும் கொடுமை

'Why this கொலவெறி'

No comments:

Post a Comment